Այսօրվա դատարանի որոշումը՝ 18-ամյա Դավիթ Մինասյանին 2 ամսով կալանավորելու մասին, ոչ միայն իրավական, այլև արժեքային լուրջ հարցեր է առաջացնում։
Խոսքը դեռահասից նոր դուրս եկած երիտասարդի մասին է, որի կյանքում այս փուլը որոշիչ նշանակություն ունի՝ կրթություն, ինքնահաստատում, առողջության պահպանում։ Կալանքը նման դեպքերում պետք է լինի ծայրահեղ միջոց, ոչ թե առաջին արձագանք։ Մինչդեռ այստեղ ակնհայտորեն անտեսվել են համաչափության, անհատական մոտեցման և երեխայի լավագույն շահի սկզբունքները։
Բանտային կյանքը 18-ամյա երիտասարդի համար ոչ թե <<դաստիարակիչ միջոց>> է, այլ լուրջ ռիսկ՝ հոգեբանական տրավմայի, սոցիալական մեկուսացման և ապագայի խեղման առումով։ Նման որոշումները կարող են կոտրել ճակատագրեր՝ առանց դրա իրական անհրաժեշտության։
Այո՛, բռնությունը անընդունելի է՝ անկախ նրանից, թե ով է այն գործադրում, որն, ի դեպ, նաև պետք է հիմնավոր ապացուցվի։ Բայց նույնքան անընդունելի է պետության կողմից անհամաչափ և ոչ համարժեք արձագանքը, հատկապես երբ խոսքը երիտասարդների մասին է։ Պետք է հստակ տարանջատել էմոցիոնալ, իրավիճակային արձագանքը և կանխամտածված, կազմակերպված գործողությունները։ Առանց այդ տարբերակման՝ արդարադատությունը վերածվում է պատժիչ մեխանիզմի։
Այս գործը կրկին առիթ է բարձրաձայնելու կալանքը որպես գործիք կիրառելու հարցը, հատկապես երիտասարդների նկատմամբ։ Արդարադատությունը պետք է լինի ոչ թե պատժիչ, այլ հավասարակշռված, մարդակենտրոն և իրավունքահեն։
Այս համատեքստում անհնար է չանդրադառնալ դատավոր Մնացական Մարտիրոսյանի կերպարին, որի նախագահությամբ բավարարեց քննչականի կողմից կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու միջնորդությունը։ Նա տարիներ շարունակ հայտնի է որպես ընդդիմադիրներին դատող դատավոր՝ անկախ նրանից, թե տվյալ պահին ովքեր են իշխանավորները։ Այս շարունակականությունը ոչ թե վստահություն է ներշնչում դատական համակարգի նկատմամբ, այլ հակառակը՝ խորացնում է հանրային անվստահությունը և արդարադատության ընտրովի կիրառումը։
0 Մեկնաբանություն